Mooiweer op die Wetterhorn

My alarm gaan af om 02:30 Sondagoggend. Sekondes later maak nog `n alarm lawaai en kopliggies breek die donker. Ek weet presies wat om te doen, my rugsak is die vorige aand gepak en my klere is uitgesit. Ek trek vinnig aan en druk die laaste paar goed in my rugsak. Saterdagnag se reën het opgeklaar en buitekant glinster ontelbare sterre in die hemel. Die somerlug is kraakvars en koud. Lig val deur die ruite van die hut en gooi skaduwees op die grond. Nou en dan breek gedempte klanke deur die mure, maar verdwaal vinnig in die stilte van die vroeë oggendure.

Vanoggend se ontbyt was heerlik ten spyte van my swak eetlus en gedempte atmosfeer drie uur die oggend. Müesli en yoghurt, brood, sap en koffie. Dit was alles reeds voorberei deur die flukse berghutpersoneel. Tydens ete het ek sarkasties opgemerk hoe lekker ek geslaap het, ten spyte van `n gesnorkery en middernag toiletbesoeke in die slaapsaal. Nou is ons al vier buitekant en oomblikke later begin ons opstap teen die berg, met kopliggies aan en elkeen besig met sy eie gedagtes. Ons is aan die voet van die Wetterhorn, `n piek van 3,700m wat effens noordoos van sy berugte groter broer, die Eiger (3,970m) lê.

Saterdagoggend het ek die ander lede van die klim ontmoet, Karl, Rolf en Charly, almal Switsers uit die Duitssprekende gedeelte van dié land. As gevolg van hulle dialek moes ek hulle versoek om hoogduits te praat en hulle het vriendelik ingestem daartoe. Op `n kristalhelder oggend in Grindelwald het die Eiger Noorwand ons gegroet. Die reuse wand van 1,800m is so te sê loodreg met die grond, bestaan uit rots, ys en sneeu en is al herdoop na die Moordwand. Dis nie om dowe neute dat dit die “laaste groot probleem van die Alpe” genoem was nie en eers ongeveer 130 jaar na ander bekende pieke soos die Jungfrau geklim is. Dit troon onheilspellend oor Grindelwald uit.

Dié toeristedorpie voel eweskielik baie ver, al het ons binne slegs `n paar uur opgestap die vorige dag. Die stap tot by die hut was baie indrukwekkend! Ek was doodtevrede om agter te loop, rustig fotos te neem en die tonele, wat meer dramaties word met elke tree in te drink. Die grond en gruis voetpad was duidelik sigbaar in die grasgroen gras. Dit het gestrek oor klippe en langs yslike kranse verby. Een spesifieke toneel sal vir altyd in my kop bly. Op daardie stadium was ons op die oostekant van `n diep vallei waar die gras groei tot teen aan die rotskranse waar die voetpad lê. Aan die oorkant is reusagtige vertikale rotswande wat nog stuk-stuk ys en sneeu bevat. Daar is water wat uit die rotswande stroom, oënskynlik uit nêrens soos Moses wat sy staf geslaan het. Diè rots strek tot onder in die vallei waar dit die tong van `n gletser ontmoet. Hoër op strek dieselfde reusagtige gletser wat jou oog lei tot op die pieke. Plek plek kan jy massiewe vertikale blou yswande van die gletser sien. Ek was dankbaar dat ons nie dié gletser moet oorkruis nie.

Ek het `n week tevore in die trein, terwyl ons langs `n rivier ry, vir `n Switser vertel dat ek in Namibië groot geword het, en aan hom probeer verduidelik hoe anders dit is. Onder andere het ek het altyd gedink `n rivier is iets wat een of twee keer `n jaar afkom, indien enigsins. Wanneer dit wel gebeur is dit `n groot gebeurtenis en haal selfs voorbladnuus. Hierso is water so volop soos sand in die Namibwoestyn.

My volle aandag is terug by die hede wanneer ons tot stilstand kom voor `n kleiner gletser. Hierso moet Charly (die groepleier) eers die roete uitwerk. Dis nog donker en koud en ons verloor bietjie tyd. Dan het Charly die roete, en ons gaan tot by die rand van die gletser. Op ongeveer 2,800m is ons so hoog soos gedeeltes van die Drakensbergplato en ek herhinner myself aan die 9 dae ekspedisie saam met twee vriende oor die Drakensberg, die sogenaamde “Grand Traverse”. Dit begin by Sentinel Peak tot Sani Top of Bushmens Neck afhangende van hoe lank jy en jou vriende kan uithou sonder `n stort en steak en chips.

Nou trek ons ons klimysters aan en vorm twee touspanne van twee elk,  ek saam met Charly. Op die gletser kraak die gevriesde ou sneeu onder die klimysters. Ek loop versigtig dat dit nie my broekspyp vang nie. Dit maak jou voete swaarder en vat dus effens meer konsentrasie. Ons loop oor `n paar krevasse maar dis nie groot nie en die risiko om in te val is klein. Aan die oorkant ontmoet die gletser `n groot rotsrif. Ons loop sonder voorval tot daar en haal die klimysters van die skoene af, maar bly in die touspanne. Charly is voor, ek agter aan hom geknoop en dan kom die ander span. Vir die grootste gedeelte is die rotsrif lank en nou en hoog en gevaarlik. Ons gaan klim-klim voort, hoër en hoër.

Soos ons opgaan begin die tipe rots verander en mens moet jou greep toets om seker te maak die rots sal nie uitbreek nie. Wanneer dit wel uitbreek volg jou oog die rotsskerwe wat honderde meters tot onder val. Hierso wil mens geen foute maak nie, selfs met `n tou om jou te vang, kan dit jou laaste fout wees. Na `n lang klim oor die rots kom ons by `n sneeunek uit. Op ongeveer 3,500m is dit effens hoër as Mafadi  (3,460m), die hoogste piek in Suid-Afrika. Deur die hoogte bo seëvlak te vergelyk met iets bekends in Suid-Afrika motiveer ek myself. Dis nou ongeveer 08:00 en die helder son se lig weerkaats skerp vanaf die sneeu. Ons sonbrille is opgesit, een laag klere is uitgetrek en ons trek weer die klimysters aan. Mens kan ook begin agterkom die hoeveelheid suurstof in die lug raak nou minder. Hierso draai ons noord en volg nou `n sneeurug tot bo-op die piek. Die sneeurug het egter stuk-stuk klippe en rots om oor te klim. Aangesien dit tydrowend is om die klimysters uit en aan te trek hou ons dit aan terwyl ons oor die rots loop. Dit is uiters ongemaklik aangesien jy 2 tot 3 cm hoër is en dit stres op jou enkels plaas. Hiermee saam gee dit dieselfde gevoel as iemand wat met sy naels oor `n skryfbord  krap. Dan is ons teen die laaste steil sneeuwand voor ons bo-op die piek is. Ons skop die klimysters in die sneeu in en gebruik die yspik vir ekstra ondersteuning.

Ek wonder vir `n oomblik wat soek ek hierso. Hierso is niks nie, lewe niks nie, jy sien nie voels nie, jy hoor niks nie. Dis `n verlate plek en dit gee `n effense verlate gevoel.  Ek kyk na die oostekant en sien sneeubedekte pieke tot op die horison. Dit lyk inderdaad soos strooisuiker pieke. Charly is nou bo en wag vir my. Ek klim tot by hom en glimlag. Dis ongeveer 09:00 op `n pragtige helder Sondagmôre, 3,700m bo die geraas van die wereld. Ek kyk op hemel toe en sê dankie. Charly steek sy hand uit, “Gratuliere!” Ek skud Charly se hand, “Gratuliere!”

Dan kom die ander twee ook aan. Ek haal brood uit en geniet die uitsig. Hier van bo af sien mens die Eiger vanaf `n ander hoek en dit is duidelik sigbaar daar is heelwat maklik roetes om bo uit te kom as die berugte Moordwand.

Nou praat die ander Switserse-duits met mekaar en ek hoor iets van vyf minute. Ek vra vir Charly en hy bevestig dat ons oor vyf minute afgaan. Hy is bang die weer draai en wil nie te lank bly nie, dit kan dinge baie kompliseer. Ek byt `n paar stukke brood af en kou maar terwyl ek regmaak om weer af te gaan. Net soos ons begin, nog bo-op die sneeu piek vang my linker klimyster my broekspyp en ek gaan sit hande viervoet, `n fout wat op `n meer kritieke plek lewensgevaarlik kan wees. Ek staan op en ons klim dieseflde roete af. Dit is tydrowend oor die gevaarlike rotsrif en Charly maak altyd seker die tou kan hom of my vang as een van ons sou val. Dis die veiligste manier maar dit neem ook ekstra tyd. Intussen, onder by die gletser het die paar ure se son reeds die ou sneeu sag gemaak. Toe ons daar uitkom besluit Charly om sonder die klimysters oor die gletser te loop. Met die boonste lagie sneeu wat reeds gesmelt het is die krevasse ook duideliker sigbaar. Sonder handskoene neem ons die yspik in ons hand, maar ek weet as `n reël trek jy handskoene aan vir beskerming. Charly besluit egter daarteen en ek volg sy voorbeeld. Hy kom tot stilstand by `n krevas wat nou duidelik sigbaar geword het en besluit om oor te spring. Ons is natuurlik weer aan mekaar vasgeknoop terwyl ons die gletser oorsteek. Charly spring en aan die oorkant land hy op ys, val en begin afgly teen die gletser. Soos ek geleer is duik ek soos `n wafferse rugbyspeler, val met my gewig op die yspik en stop sy val. My hande is nou yskoud en seer van die sneeu. Ons beide staan op en loop stadig verder. Nou is dit my beurt om oor dieselfde krevas te spring. Hy wag soos ek regmaak vir die sprong, maar ek het duidelik nie uit sy fout geleer nie, ek land op my sitvlak, en begin afgly na onder. Ek stop myself na etlike meters se gly met dieselfde tegniek as tevore. Terwyl ek opstaan voel ek die pyn in my duim en sien die bloed, maar ek kan nie dadelik vasstel hoe ernstig dit is nie. Ek gryp maar sneeu en druk my duim daarin, my hande nou naby vriespunt. Ek is vies vir Charly en vir myself dat ek sy voorbeeld gevolg het om die yspik sonder handskoene te dra terwyl ek van beter weet. Versigtig gaan ons verder tot by die onderste rand van die gletser. In die tussentyd het die ander drie meer en meer switserse duits met mekaar begin praat en ek was minder deel van die gesprekke. Ek neem aan dit het te doen met moegheid en dat dit meer inspanning is om `n ander taal (of dialek) te praat. Sonder enige verdere voorval is ons terug onder by die hut teen ongeveer 14:00. Dit was `n lang dag en ons moet nog terug stap, af deur dieselfde indrukwekkende vallei waarin ons Saterdag opgestap het. `n Halfuur later kom die wind, mis, reën en koue in. Charly was dus reg met sy weervoorspelling. Gelukkig is die pad tot onder duidelik gemerk en nie te gevaarlik nie.

Oppad terug na Zurich met die trein dink ek na oor die naweek. Ten spyte van `n paar dinge is ek baie gelukkig en tevrede. Ek verlang egter terug na Suid-Afrika en wens ek kon die groot maar nederige ervaring met my vriende deel. Intussen begin my gedagtes besig raak met die volgende naweek se klim, maar een ding is seker, vanaand gaan ek eers `n stort en my eie bed waardeer.

Categories: Hiking | 5 Kommentaar

Post navigation

5 thoughts on “Mooiweer op die Wetterhorn

  1. Klipspringer

    Jy moes dit al laaankal begin het!! My hart wou gaan staan by die krevas en die hande sonder handskoene!

  2. Thandi

    Baie, baie nice! Ek het dit so geniet om te lees! Jy moet aanhou blog. Geniet elke oomblik, sien jou een van die dae!

  3. Pragtig geskryf – dit gee my rillings langs die rug af.

  4. Wow! Baie interessante vertelling en pragtige foto’s! Ek hoop daar is nog skrywes wat kom.🙂

  5. Mary Jane

    Sooo nice geskryf!! Was baie lekker om te lees. Jy skryf regtig lekker. Doe so voort!!

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: