Ceder-cycle #2

  • Begin: Malmesbury
  • End: Piketberg
  • Distance: 81km (of which 50km gravel)
  • Vertical meters: 1 027m
  • Time taken: 06:40

The route



At 08:20, after 2 hours on the bikes, we are sitting in the shade of a few massive blue-gums next to the gravel road. This is our first leg of gravel for the tour and the effect is immediately felt.

In an effort to avoid the N7 national road we have worked out a route along the back roads from Malmesbury to Piketberg where we will be staying with friends. Gravel all the way, or so was the plan based on scouring Google Earth for alternatives. The route through Malmesbury is quiet and we find our way onto the aptly named Piketberg Street. This takes us past the camp ground, uphill and then suddenly onto the gravel road. We stop and I deflate the tires. This helps a little, but the road is not in a good condition and the bikes shake a lot. The scenery and early morning cool air however compensates for the extra effort. We see 2 small antelope (presumably steenbokkies) and numerous bird species including bee-eaters, blue-cranes and some raptors, notably Yellow Billed Kites and Jackal Buzzards.



Eventually we reach the R311, the tarred road between Riebeeck Kasteel and Moreesburg and are faced with a choice. Left onto the tar directly to Moreesburg, then continue the last 30km to Piketberg along the N7; or continue on the gravel all the way to Piketberg. We discuss this briefly decide to push ahead on the gravel.


The gravel road is now in a better condition but the sun is already high and soon the heat is playing its part. We started the morning with between 5 and 6 litres of water and slowly I start wondering weather this will be enough. We cycle through some scenic valleys with a feeling of real remoteness. The effort however is beginning to tell and consistent with our moods, the territory is undulating, up and down.


Downhill delight


Paying the price for the downhill

Somewhere we are supposed to turn right on the gravel to Piketberg. However, we cannot find this road and just keep going on the “main” gravel. After 50 tough kilometers we reach the N7, just south of Moreesburg! This is almost the same location we would have reached via the R311.

At least we are now on the tar for the last 30km’s. Going through town will be a detour and we continue past the turn, slowly but surely for the next 20km. The sun however is unrelenting. With 10km to go we are nearly out of water and at the 5km mark, on the last long uphill we stop. Now officially out of water the effort required is increasing exponentially.


That was the last water.

The last kilometers will be all in the mind. I’m no expert on mythology, but there is a character called Sisyphus who had to roll a huge boulder uphill, only to watch it roll back down again. This he had to repeat for eternity. For a moment I wanted to draw a parallel but I try and forget my self-pity and finally Sissy(phus) is in Piketberg.

The final straw that however almost broke the camel’s (cyclists) back: our friends house is high up on the slopes of Piketberg. Separated from our goal by only the last very steep uphill, my wife gets off her bike and sits in the shade. No more, that’s it! I rush back down into town and a few minutes later return with cold water and ice-tea. This improves our mood and we make the final effort to arrive just after 13:00 in close to 40 degrees.

After a physical and mentally tough day we are looking forward to friendship a rest day before we continue.

Categories: Biking | Lewer kommentaar

Ceder-cycle #1

  • Begin: Home
  • End: Malmesbury
  • Distance: 62km
  • Vertical meters: 550m
  • Time taken: 03:40

The route:


“Its not about the bike”. Sounds familiar? That was perhaps the most honest statement of a certain mr. Armstrong, and true enough in more than one way. We we’re about to gain a deeper understanding of this statement, no doping involved.start


Shortly after 05:00 we’re up and about. The last items find their way into the pannier bags, a short breakfast follows and the bikes are loaded. The sun is out and at 06:30 we’re in the saddle. The early morning summer air is cool, but the forecast for the day is somewhere in the thirties. As temperatures along our route of above 40 degrees are not uncommon, our strategy is; start early – finish early. Furthermore, the notorious south-easter wind (“cape doctor”) prevalent during summer, is not an early riser.

It is a strange feeling and the uncertainty of what lies ahead adds to the excitement. The bike is heavy and the front panniers makes steering clumsy. The first kilometers are all too familiar as we normally bike this route to work. This will be my last thought about work for some time and it suddenly dawns upon me…. this is it!

We pedal through the urban areas and early morning weekend-warriors give us some stares. Occasionally we get a friendly wave and a few motorists blow their horns. This is not the most exciting part of our route, but we wanted to start from home and it is unavoidable. Finally we reach the outskirts of Durbanville. Here we stop for a short visit to my dad’s grave, who passed away some 5 to 6 months before. Upon leaving, we have a friendly conversation with the lone security guard. He can’t stop staring at our bikes and stands in disbelief when we explain our route to him.

Our next stop: Klipheuwel. Here we greet two scholars from the local community whom we support. They take some interest in our endeavour, but they cannot understand how someone who owns a car, would rather travel by bicycle. We convince them to join in for a few kilometers on their own bikes. The contrast is stark. As they pedal in their flip-flops I see a buckle in the back wheel and hear a lot a squeaking. How privileged we are! For them cycling has a whole different meaning and is rather something to be avoided if possible.

After a short distance we say farewell to our two companions and head north to Malmesbury. The R304 / R302 has a wide shoulder and the road is quiet. We arrive at our guesthouse without incident at about 10:10. The bikes felt fine, albeit very heavy and we are satisfied with our effort for the first day. While having a lazy lunch at a local coffee shop we start considering what lies ahead the next day. Were we in for a surprise!

Categories: Biking | Lewer kommentaar

Ceder-cycle: Summary


  • Goal: Home – Cederberg – home
  • Mode of transport: Bicycle
  • Distance: 543km (175km gravel)
  • Total ascent: 6 756m
  • Max elevation: 1 091m
  • Duration: 14 days


The route:


Categories: Biking | Lewer kommentaar


alleen in stille donker het hy begin

sodat ék eendag sy herkoms besin

minerale en water, vrugbaarheid goed

geduldig, geduldig is hy gevoed

versteke, vergete, vér buite sig

van saadjie tot wortel, asof sy plig


daar in stille donker het wortel geskiet

onopvallend deur niemand bespied

tot eendag ervaar hy die sonnegloed

en bye wat zoem is deur hom gevoed

blare en bloeisels het hom versier

bloeityd is soos die prag van safier


maar winde het ook om hom gewoed

kleure en geure moes hy inboet

koue skadus het oor hom gedaal

asof die dood hóm wou kom haal

alle aantreklikheid het verdwyn

grys staan hy nou in koue maanskyn


wyslik is hierdie prys betaal

daar is meer wat die toekoms bepaal

wortels lê reeds diep in die grond

iets méér waardevol as vele pond

sy energie lê hièr verberg

teen die aanslag van verderf


tot op ‘n dag, dra jy jou vrug

lewer bewys, jy was geen klug

kraakvars en soet, só bevredigend

ontwaak in my die hoop van ‘n kind

sommiges sê dít word verbied

diep in my gees het wortel geskiet

Categories: Other | 1 Kommentaar

Haelkop in October


Not many people can identify Haelkop, or even know there is such a peak. It is also known as Guardian Peak by some.

The snake caught my eye late and startled me. The creature is directly in front and my momentum prevents a sudden stop. I make an effort to step to the side, and am relieved when it slivers away in a hurry and disappears between scrubby bush and rock. I don’t know who got the bigger fright and I stop to gather my thoughts. My fiance and I are descending Haelkop (a.k.a. Guardian Peak) and we find ourselves in an exquisite setting. Remote mountain scenery, unspoiled nature and inspiring rock faces across the valley. Quite a romantic location if that’s your thing, but we have other things on our minds. A short while ago we shared our last apple and to complicate matters further we are out of water during a long hot October day in the mountains. Then, further down the slope, I see some green reeds with the promise of much needed water.

It is early morning as we ascend via Sosyskloof, further to the south, the most accessible route onto the mountain. This NE-facing slope of the Jonkershoek valley is exposed to sun very early and without a draft in the air we  are sweating profusely, feeling the full force of the “oven” effect. There is no guarantee of water on this route with the last possible source close to the start and depends on recent rainfall. When we arrive, the river is dry. We proceed hoping that our 3.5 litre will be sufficient.


Above Sosyskloof on the ridge we look out over farmland, False Bay and the curve of the long Hottentots Holland mountains with Gordon’s Bay at the far end. There is no clear trail and we follow the ridge towards Haelkop, rock hopping, then through a few dense trees (I assume yellow wood) and eventually we are faced with a massive rock step and are forced again onto the Jonkershoek-side slope. Every now and then we see a cairn, but these are not very dependable route markers, especially now against this steep face we find ourselves on. As the sun beats down, we take a short break in the shelter of a huge rock. We manage to find the route and higher still, climb up a short steep gully and onto the ridge again. Massive, characteristic light grey boulders with grey/green/yellow/orange lichen stains lay strewn all over the mountain with restios, bulbs, erica’s and other flowers interspersed.


We reach the summit around 12:00 and enjoy something to eat. The view of Helderberg from here is very different to the classic Dome-face seen so prominently from the R44. Closer still, Suurberg lies right in front, to the west of Haelkop, with the white-sandy coastline of False Bay forming a massive arc around the blue water.

I eat another rusk and comment that no other soul will visit Haelkop today. Was I proven wrong! To my surprise 45 minutes later 2 hikers came up from Stellenbosch mountain’s side. They slept on the mountain and confidently inform us that on their approach, just before the final Haelkop summit ridge, they saw a clear hiking trail going down into Jonkershoek valley. It starts at the remains of an old metal structure and we can’t miss it. We barely finished our conversation when another group of 3 arrived from Lourensford’s side. It was getting crowded on top and we started preparations to go down.

Having ascended from Sosyskloof (S of the summit) we decide it will be great to traverse the peak via the trail referenced so confidently (N of the summit).

We climb down some boulders onto the lower ridge. After following this for a short while we clearly see the rusted metal structure and sure enough the trail-head. We start on the trail, but no more than 15m in it vanishes between bush and rock. We can either climb back to the summit and return the way we came or try and figure out a way down this face without a trail. We decide to continue. The slope carries on gently down into the valley, but from time to time we have to push through thickets of protea. The surface is mostly uneven, unstable stones and grass and tiring us out. We drink our last water and save the apple for later.


I now approach the reeds, mouth dry with a sticky tongue. I imagine I hear the faint sound of running water. Closer still I’m sure there is water, this is no trick of the mind, however I cannot see any stream. I move a little downstream and then I find it, a thin trickle of water! Almost instinctively I want to fall down and lick it like an animal, but I take out my water bottle fill it and gulp down this life sustaining fluid. I feel a massive relief and know we will be fine. I fill the bottle and run to my fiance, shouting from far with the awesome news. Then I return getting more.

As we leave Jonkershoek around 17:00 we feel greatful with a complete new respect for nature, happy to be on our way to an ice cold drink and with lessons hard learned – do not go down an unknown route and take enough water, especially in summer.  *

* The above is about Haelkop in Oct 2012. Not all photographs are from that date and I include pictures of a more recent hike of the same peak. Yes, she did still marry me afterwards.

Categories: Hiking | 2 Kommentaar

Rifberg & the fire

The fire that raged in Jonkershoek during March was massive. It started later during the same week as the Cape Town fires, which got a huge amount of publicity. The Cape Town fires also had a direct impact on the lives of many residents and as a result, the Jonkershoek fire received much less publicity and was perceived by myself as “not serious”. I was therefore astonished, on 11.04.15 to drive into the nature reserve and find a scorched landscape. Almost the entire Jonkershoek valley within the reserve has been ravished by fire. Only the upper-end of the valley, beyond 1ste Waterval and the upper part of the north-east ridge did not burn. The comparison below shows the view from Rifberg compared to a similar view of the valley from Katedraal, taken in January 2014. The image taken from Katedraal had to be cut and resized to give a better comparison. The quality is therefore not great, but the effect and magnitude of the fire is clearly visible. jhoek_brand_voor_na_3 The burnt proteas along the top contour path sometimes lean in towards the hiking track. My pants and arms are covered in lines of charcoal. I look at the burnt fynbos and remember the dense vegetation I saw last time around in December. I shake my head in unbelief and continue. What amazes me though is that signs of new life are already evident. I see some yellow flowers, a few lizards and a group of Cape Siskin (Kaapse Pietjiekanarie). According to my birding field-guide the Siskin actually prefers recently burnt fynbos….. amazing! I have also read of ants, burying the seeds of certain plants which are then preserved during the fire and in fact will germinate afterwards having the advantage of less competition for natural resources. verbrande_proteas blom_verbrande_veld My aim for the day, Rifberg (a.k.a 1st Ridge Peak). I find my way up the Slabs-route. The fire burnt as high as the start of this route, at the bottom of the slabs, below the orange-coloured rock. There is a famous tree here, used by leopards to sharpen their claws. The tree only just escaped the blaze. A small mercy to this magnificent and intriguing mountain adapted sub-specie. leopard_tree The Slabs-route is mighty impressive, but so are many of the sights in Jonkershoek and the Cape mountains. The south-west facing slope I’m on is still in the morning shade for which I’m greatful on this warm and clear April day. I proceed carefully with every step, as the loose rocks combine with vegetation and gravity to create a fairly difficult ascend. From time to time I have to scramble and use “all-fours”. The scenery is both amazing and shocking at the same time. Not only are the towering bell-shaped towers around me impressive, but as I gain altitude the views towards the opposite side of the valley begins to reveal the extent of the damage of the recent fire. slabs_towers stboschberg I proceed upwards, until I’m on the narrow neck on the right-hand side of the top tower. I’m now on the mountain’s ridge and the huge cliff faces on the Banhoek side of the valley are almost overwhelming. What a glorious theatre! It is difficult to photograph this without a wide angle lens and even more difficult to describe. banhoek_cliffs I’m now out of the shade and for a moment want to get my sunglasses. I decide against it, considering that the peak cannot be much further. The route approximately follows the ridge of the mountain, again I have to scramble on occasion as I go higher and higher. Just as the route starts to feel long and I consider taking a water-break, I see the beacon. Rifberg is one of the least climbed peaks in Jonkershoek and also one for which it is very difficult to find any information about. I’ve previously tried to climb it from Langrivierkloof, but could not find the right route. On that occasion I continued up to the Pieke. Now at last I have managed to get to the top of Rifberg. There is no trigonometric beacon on Rifberg, even though it is slightly higher than Pieke and Katedraal at 1 517m a.m.s.l. As usual on most peaks in the Cape, a small rock-tower stands sentry. I spend about 2 hours here, absorbing the views, fresh air and enjoying sandwiches with chocolate as dessert. I see Pieke from behind, an interesting view considering the massive rock faces when seen from the opposite side. Still impressive they are, they are less intimidating from this angle and the route up and down can be deceptive as I have learned the hard way. DSCF2107 It is truly amazing how close I am to “civilisation”, yet it feels like I’m light-years removed from it. How small we are and how ridiculous some of our “problems” are! I’m reminded of Ps. 8:4 “what is mankind that you think of them, human beings that you care for them”, yet still He does! DSCF2140 Across the valley I look beyond the mountains and see Hangklip, Strand, Somerset-West and Helderberg. Over False Bay I see the Cape peninsula, Table Mountain and Cape Town. There is some fog hanging low in the air towards the Cape peninsula and I imagine it being an island floating in the air. DSCF2160 The Bottelary Hills are also surrounded by fog and I recall the many times I’ve seen these massive peaks from that vantage point. Closer though, right below me, I’m reminded of the magnitude of the damage of the recent fire. “How did it start?” I wonder. I sometimes struggle to get a fire going with a match, how can this happen naturally? Perhaps a piece of glass laying the veld, with a combination of sunlight at just the right angle, dry vegetation and wind? (although this is not entirely natural) Still sounds unlikely to me.Rock falls, lighting….? Perhaps a human act, by accident or with intent (I certainly hope not!)? Fynbos is a fire-adapted vegetation, but the veld should not burn more than once every 12 – 15 years. I believe the last fire in Jonkershoek was during 2009 and therefore the devastation below me is even more damaging than it would have been otherwise. As sad as it is, in time new life will again be abundant in the valley below. I already saw some evidence of this today. I gaze down towards the car in the valley at Witbrug and I imagine being able to glide down within a minute or less, but of course I have no wings, natural (or unnatural). I therefore stop dreaming, put on my back-pack and start to take the first of many careful steps down towards the Slabs and further on, to the car and inevitably into “civilisation”. The whole experience however has left me refreshed, my soul feels free and I feel blessed to have had this opportunity which will live in my mind forever.

Categories: Hiking | 2 Kommentaar

`n Besoek aan Kylemore en `n uitsig vanaf Die Pieke

“Waa`sie dagga?” groet die jongman my. Ek ignoreer hom en hou rigting verby die groep wat my aanstaar. Ek voel nie regtig bedreig nie en glimlag vir die komieklike situasie. Ek lyk seker soos `n skollie met geheime marijuana plantasies in die berge wat aan Amsterdam se “coffee shops” verkoop, maar dis `n fout. Terwyl ek die grondpad uit die vallei gevolg het, het ek gedurig gewonder “Waar gaan ek noù uitkom?” Ek het juis hierdié inligting nodig sodat my swaer weet waar om my op te tel. Kilometer na kilometer stap ek in die warm son, my voete en bene nou-al moeg na `n lang dag in die berge en blootgestelling aan die Desember hitte. Uiteindelik sien ek tekens van die beskawing, vrugteboorde, wingerde, `n draadheining en ek hoor `n hond wat iewers blaf. My gedagtes het gedraai en met die ironie begin speel, “Sê nou net `n hond val my aan nadat ek uit die moeilikheid op die berg is!” Langs die pad tel ek `n stewige stok op, vir nou `n stapstok, vir later dalk `n wapen. Aan my linkerkant lê `n plaas, maar reg voor my sien ek die sekeuriteitshek wat boosdoeners moet uithou. Hulle het seker nie gedink iemand sal oor die berge aan die agterkant inkom nie. Ek weet nog steeds nie wat dit was nie, maar aan die bo-kant van die vallei is daar een of ander wateraanleg. My vreugde was egter groot toe ek die geheimsinnige plek waar die grondpad doodloop bereik. Vir nou is my probleem egter om oor die heining met die lemmetjiesdraad te kom.

“Meneer, ek kan nie toelaat dat jy teen Die Pieke uitgaan nie. Jy moet `n permit gaan kry by Cape Nature. Hulle maak nege uur oop.” My moed begin in my skoene val. Daar is blykbaar `n kantoor naby, maar ek kan nie nog `n uur wag nie. Dit gaan `n warm dag word en ek is reeds effens laat. Die hekwag tik met sy vinger teen `n kennisgewing op die houtmuur, “Bergredding moes `n klomp studente van Die Pieke gaan afhaal, en sonder permit, meneer, neem jy self die risiko, en ek kan jou nie toelaat nie” herhaal hy homself. Ek koop egter die permit om by Jonkershoek in te gaan. Soos ek die sirkelroete ry tuur ek gedurig op Pieke se kant toe, “waar is Nerina-kloof nou eintlik?” Ek parkeer net buitekant die hek en neem een van die bosboupaaie op deur die plantasie.

Na ongeveer `n uur se stap is ek op `n rif wat suidoos loop, vanaf Botmaskop (of Helshoogte) tot bo-op Die Pieke. Van hieraf sien jy die Jonkershoekvallei aan jou westekant en `n onbekende vallei (onbekend aan my) aan jou oostekant. Ek soek vir`n voetpad wat suidoos loop in die rigting van Die Pieke maar sien slegs `n brandpad op die Jonkershoek-flank van die berg. Met moeite klim ek `n grondwal uit en begin al met die brandpad langs loop in die rigting waar dit Nerinakloof sal ontmoet.

As die brandpad skielik stop moet ek my pad baan deur die fynbos en my spoed neem drasties af. Die sweetdruppels val nou vryelik van my gesig af en ek besef dadelik eks nie meer gewoond aan die Afrika-son nie. Ek is egter oortuig ek sal water kry in die kloof.

Uiteindelik vind ek Nerinakloofroete en kan weer gemakliker loop op die voetpad. Dit is `n indrukwekkende kloof met varings, wildevy-bome en vele ander plantegroei wat ek nie ken nie. Die skaduwee is heerlik koel en ek maak my waterbottel vol nadat my dors geles is. Reusagtige rotse lê plek-plek rond en water vloei oor klippe wat soms met mos begroei is. Steil rotswande met groot skeure laat my verbeelding op hol gaan en ek sien hoe `n luiperd vir my lê en gluur. Ek raak vinnig van die gedagte ontslae en stap verder nadat ek iets geëet het. Kort na 11:00 begin ek die bo-kant van die kloof sien en besef alles neem langer as wat ek wil hê. Nou beweeg ek weer uit die kloof se skaduwee in die genadelose son in. Die kloof loop uit op `n nek aan die bo-kant, weereens met `n pragtige uitsig.

Van hier af loop die vae voetpad weer suidoos in die rigting van Die Pieke. Dit is onduidelik en slegs gemerk met klipmannetjies. Ek is nou redelik haastig en stop nie om `n breek te vat nie. Ek kyk af en toe terug van waarlangs ek gekom het en probeer bakens identifiseer. Onder andere loop ek langs `n reuse klipboog verby terwyl `n krans etlike meters daarvandaan die afgrond in verdwyn. Ek gaan op teen `n steil rand, en dan nog `n steil rand met helderkleurige groen gras. Die roete is bedrieglik lank, veral as jy die eerste deel self probeer uitwerk. Ek is nou min of meer op `n plato wat bestaan uit kort stokkerige olyfgroen gras tussen grys wit-gevlekte klippe met `n paar bossies wat kop uitsteek. Die son is warm en ek sweet myself nat. Die voetpad verander rigting en gaan met `n boog tot bo-op die effens kleiner noordelike piek. Dan loop ek verder en uiteindelik is ek op die suidelike piek. Ek loop verby die baken, gaan sit, drink water, eet brood en rond af met gesmelte sjokolade as nagerêg. `n Swerm witkruiswindswaels geniet middagete saam met my om 12:30. Hulle vlieg soms so naby aan my verby dat ek windgeraas in my ore kry en instinktief koes.

Die uitsig vanaf Die Pieke (ca. 1,500m) is `n besonderse plesier vir die oog. Baie opvallend en uniek is die kombinasie van see en berg. In `n suidwestelike rigting lê Valsbaai, duidelik sigbaar oor die kleiner rif met Stellenboschberg aan sy voorkant. Slegs Haelkop se hoogste deel maak `n driehoekige punt wat die sig effens beperk. Ten spyte daarvan net regs verby dié piek, sien ek Kaappunt op die horison oorkant Valsbaai se waters. Links verby Haelkop lê die Strand, Gordonsbaai en selfs Hangklip is sigbaar. Op die horison is `n deursigtige wit-blou waasigheid wat geleidelik verander in donkerder skakerings todat die diep-blou helder hemel bokant my die oneindigheid in strek.

Ek koes weer vir `n windswael terwyl my oog verdwaal en Tafelberg met sy wolkkombers identifiseer, piepklein op die horison. Noordwes lê die lang rif waarop ek vroëer was, wat eindig in Botmaskop en dadelik trek Simonsberg my aandag. Simonsberg, prominent en alleenstaande soos `n sentinel wat waghou oor die die lappiesland wynlande met verskillende skakerings van groen en bruin. Hier en daar tussen landerye weerkaats sonlig vanaf `n plaasdam. Simonsberg lê amper in lyn met my sig en ek sien die sagte, aantreklike lyne gevorm deur teenoorstaande bergflanke wat geleidelik growwer word todat dit eindig in `n rotsagtige rif met `n ronde hoogtepunt. Vuurhoutjiedoos huisies lê vêr onder die berge en kom irellevant voor.

Skuins-regs van Simonsberg baklei Paarlberg vir my aandag maar die reuse granietkop lyk soos `n heuwel van hier af. Vanaf die ooste tot suide lê berg op berg met onontdekte skeure en kranse. Dit ontmoet die horison terwyl fyn cumulus-wolke sonder bedreiging in die lug hang, en die woorde kom by my op, “Here, nature is offering that worship to her Creator which man is refusing” (Roger Steer: J. Hudson Taylor, A man in Christ).  `n Windswael duik naby my verby en die windgeraas bring my terug tot die werklikheid. Ek besef ek droom reeds `n halfuur en ek maak reg om af te gaan.

Ek stap `n vinnige pas en volg klipmannetjies oor die plato-agtige gedeelte. Geleidelik begin die helling na onder steiler raak en meer bosse steek kop uit. Onduidelike klipmannetjies laat my begin twyfel aan die roete. Ek kyk rond op soek na voetpadbakens maar sien niks beduidends nie, en besef ek is die pad kwyt. Ek het `n idee van die algemene rigting en ek stap verder terwyl die genadelose son sy tol eis. Die sonroom op my gesig en arms spoel weg in riviere van sweet en ek is dankbaar om in die koelte van `n groot rotsdak te gaan sit, iets te eet, water te drink en oor my situasie te besin. Daar is nog ten minste vyf tot ses ure se sonlig en indien dit `n probleem raak het ek genoeg warm goed om op die berg te oornag. Intussentyd moet ek probeer afkom. Ek bevind my op die teenoorgestelde bergflank van waar ek opgegaan het. My vermoede is ek het té vinnig afgekom en die regte voetpad is bo-kant my. Intussen het ek vêr onder in die vallei `n grondpad gesien en ek het `n drie-punt plan wat ek nou sal volg. Eerstens sal ek terug opstap teen die flank en die regte paaidjie soek. Tweedens sal ek probeer afgaan op hierdie flank tot by die grondpad, maar dit beteken ek sal my pad moet baan deur die fynbos. Derdens, as noodsaak, kan ek die nag op die berg spandeer en tyddruk hoef my nie paniekerig te maak nie. Vir `n sekonde sien ek hoe tik Jonkershoek se hekwag op die kennisgewing en donker gedagtes wil my ontsenu. Ek baklei daarteen, sê `n skietgebed en raak rustig voor ek begin opstap deur die fynbos opsoek na die regte pad.

Nou is dit duidelik dat elke paar klippe wat los saamgegroepeer lê vir my na `n klipmannetjie lyk. Ek gaan op teen die flank en moet gereeld rondom rotsversperrings kontoer voor ek verder kan opgaan. Die proses herhaal homself maar ek kry geen voetpad nie. Ek oorweeg dit nie eers om self `n pad uit te werk terug tot by Nerinakloof nie. Daar is te veel kranse. Die fynbos en los klipperige grond gekoppel met die hitte maak die soekproses uitputtend en na ongeveer `n driekwartuur gooi ek tou op en besluit om oor te gaan na plan B.

Die eerste gedeelte af teen die bergflank gaan baie goed en ek kan naby aan `n waterstroompie bly loop. Dan val die grond weg en die water tuimel meters na onder. Ek moet weer `n kontoer loop, die keer in die rigting uit die vallei en weg van die water af. Die fynbos is soms ruig en my voete gly `n paar keer op die los klippe wat verskuil onder die gras lê. Ek hou aan met die kontoer geleidelik na onder vir `n lang ent en kry moed toe ek sien die flank plat vreedsaam af tot in die vallei sonder gevaar van kranse.Ek sien my foon het sein en besluit om my swaer, wat reeds twee keer op Die Pieke was, te laat weet wat my situasie is. Met sy rustige stem bied hy aan om my te kom optel sodra ek hom kan sê waar ek is. Met seer voete en `n blye gemoed bereik ek die onbekende aanleg waar die grondpad doodloop. Gelukkig hoef plan C nie in aksie te kom nie.

Nou staan ek voor die heining met sekeuriteitshek wat geen maklike deurkom kans bied nie. Die hoekpaal is die beste opsie. Versigtig klim ek oor en spring af aan die anderkat. Ongelukkig het ek nog steeds nie `n idee waar ek is nie toe ek die vrou skuins voor my sien loop. “Ekskuustog!?, ….hallo ….. waarso is ek nou?” Sy stop en kyk vir `n sekonde of twee met vrae in haar oë, dan sê sy vriendelik, “Nee meneer hierdie is die plaas so-en-so en as meneer aanstap met die pad dan kom meneer by Kylemore uit.” Kylemore!… uiteindelik weet ek wat om vir my swaer te laat weet.

Ek stap verder verby die groep manne wat besef ek rook nie pot nie en loop deur Kylemore. Hy sien my stap soos hy die dorp inry en stop by my. Ek los die groot stok wat ek dra net daar, gooi my rugsak in die kar, sak weg in die motorsitplek en sien die yskoue Tafel lager voor my! “Ek het gedink jy sal dit geniet” sê Kristiaan. Ek verstik amper in my bier toe hy rustig opmerk, “Jy is die enigste ou waarvan ek weet wat Kylemore toe stap oor Die Pieke.

Die Pieke, 3 dae voor die klim vanaf Neil Ellis wynlandgoed.

Categories: Hiking | 2 Kommentaar

Mooiweer op die Wetterhorn

My alarm gaan af om 02:30 Sondagoggend. Sekondes later maak nog `n alarm lawaai en kopliggies breek die donker. Ek weet presies wat om te doen, my rugsak is die vorige aand gepak en my klere is uitgesit. Ek trek vinnig aan en druk die laaste paar goed in my rugsak. Saterdagnag se reën het opgeklaar en buitekant glinster ontelbare sterre in die hemel. Die somerlug is kraakvars en koud. Lig val deur die ruite van die hut en gooi skaduwees op die grond. Nou en dan breek gedempte klanke deur die mure, maar verdwaal vinnig in die stilte van die vroeë oggendure.

Vanoggend se ontbyt was heerlik ten spyte van my swak eetlus en gedempte atmosfeer drie uur die oggend. Müesli en yoghurt, brood, sap en koffie. Dit was alles reeds voorberei deur die flukse berghutpersoneel. Tydens ete het ek sarkasties opgemerk hoe lekker ek geslaap het, ten spyte van `n gesnorkery en middernag toiletbesoeke in die slaapsaal. Nou is ons al vier buitekant en oomblikke later begin ons opstap teen die berg, met kopliggies aan en elkeen besig met sy eie gedagtes. Ons is aan die voet van die Wetterhorn, `n piek van 3,700m wat effens noordoos van sy berugte groter broer, die Eiger (3,970m) lê.

Saterdagoggend het ek die ander lede van die klim ontmoet, Karl, Rolf en Charly, almal Switsers uit die Duitssprekende gedeelte van dié land. As gevolg van hulle dialek moes ek hulle versoek om hoogduits te praat en hulle het vriendelik ingestem daartoe. Op `n kristalhelder oggend in Grindelwald het die Eiger Noorwand ons gegroet. Die reuse wand van 1,800m is so te sê loodreg met die grond, bestaan uit rots, ys en sneeu en is al herdoop na die Moordwand. Dis nie om dowe neute dat dit die “laaste groot probleem van die Alpe” genoem was nie en eers ongeveer 130 jaar na ander bekende pieke soos die Jungfrau geklim is. Dit troon onheilspellend oor Grindelwald uit.

Dié toeristedorpie voel eweskielik baie ver, al het ons binne slegs `n paar uur opgestap die vorige dag. Die stap tot by die hut was baie indrukwekkend! Ek was doodtevrede om agter te loop, rustig fotos te neem en die tonele, wat meer dramaties word met elke tree in te drink. Die grond en gruis voetpad was duidelik sigbaar in die grasgroen gras. Dit het gestrek oor klippe en langs yslike kranse verby. Een spesifieke toneel sal vir altyd in my kop bly. Op daardie stadium was ons op die oostekant van `n diep vallei waar die gras groei tot teen aan die rotskranse waar die voetpad lê. Aan die oorkant is reusagtige vertikale rotswande wat nog stuk-stuk ys en sneeu bevat. Daar is water wat uit die rotswande stroom, oënskynlik uit nêrens soos Moses wat sy staf geslaan het. Diè rots strek tot onder in die vallei waar dit die tong van `n gletser ontmoet. Hoër op strek dieselfde reusagtige gletser wat jou oog lei tot op die pieke. Plek plek kan jy massiewe vertikale blou yswande van die gletser sien. Ek was dankbaar dat ons nie dié gletser moet oorkruis nie.

Ek het `n week tevore in die trein, terwyl ons langs `n rivier ry, vir `n Switser vertel dat ek in Namibië groot geword het, en aan hom probeer verduidelik hoe anders dit is. Onder andere het ek het altyd gedink `n rivier is iets wat een of twee keer `n jaar afkom, indien enigsins. Wanneer dit wel gebeur is dit `n groot gebeurtenis en haal selfs voorbladnuus. Hierso is water so volop soos sand in die Namibwoestyn.

My volle aandag is terug by die hede wanneer ons tot stilstand kom voor `n kleiner gletser. Hierso moet Charly (die groepleier) eers die roete uitwerk. Dis nog donker en koud en ons verloor bietjie tyd. Dan het Charly die roete, en ons gaan tot by die rand van die gletser. Op ongeveer 2,800m is ons so hoog soos gedeeltes van die Drakensbergplato en ek herhinner myself aan die 9 dae ekspedisie saam met twee vriende oor die Drakensberg, die sogenaamde “Grand Traverse”. Dit begin by Sentinel Peak tot Sani Top of Bushmens Neck afhangende van hoe lank jy en jou vriende kan uithou sonder `n stort en steak en chips.

Nou trek ons ons klimysters aan en vorm twee touspanne van twee elk,  ek saam met Charly. Op die gletser kraak die gevriesde ou sneeu onder die klimysters. Ek loop versigtig dat dit nie my broekspyp vang nie. Dit maak jou voete swaarder en vat dus effens meer konsentrasie. Ons loop oor `n paar krevasse maar dis nie groot nie en die risiko om in te val is klein. Aan die oorkant ontmoet die gletser `n groot rotsrif. Ons loop sonder voorval tot daar en haal die klimysters van die skoene af, maar bly in die touspanne. Charly is voor, ek agter aan hom geknoop en dan kom die ander span. Vir die grootste gedeelte is die rotsrif lank en nou en hoog en gevaarlik. Ons gaan klim-klim voort, hoër en hoër.

Soos ons opgaan begin die tipe rots verander en mens moet jou greep toets om seker te maak die rots sal nie uitbreek nie. Wanneer dit wel uitbreek volg jou oog die rotsskerwe wat honderde meters tot onder val. Hierso wil mens geen foute maak nie, selfs met `n tou om jou te vang, kan dit jou laaste fout wees. Na `n lang klim oor die rots kom ons by `n sneeunek uit. Op ongeveer 3,500m is dit effens hoër as Mafadi  (3,460m), die hoogste piek in Suid-Afrika. Deur die hoogte bo seëvlak te vergelyk met iets bekends in Suid-Afrika motiveer ek myself. Dis nou ongeveer 08:00 en die helder son se lig weerkaats skerp vanaf die sneeu. Ons sonbrille is opgesit, een laag klere is uitgetrek en ons trek weer die klimysters aan. Mens kan ook begin agterkom die hoeveelheid suurstof in die lug raak nou minder. Hierso draai ons noord en volg nou `n sneeurug tot bo-op die piek. Die sneeurug het egter stuk-stuk klippe en rots om oor te klim. Aangesien dit tydrowend is om die klimysters uit en aan te trek hou ons dit aan terwyl ons oor die rots loop. Dit is uiters ongemaklik aangesien jy 2 tot 3 cm hoër is en dit stres op jou enkels plaas. Hiermee saam gee dit dieselfde gevoel as iemand wat met sy naels oor `n skryfbord  krap. Dan is ons teen die laaste steil sneeuwand voor ons bo-op die piek is. Ons skop die klimysters in die sneeu in en gebruik die yspik vir ekstra ondersteuning.

Ek wonder vir `n oomblik wat soek ek hierso. Hierso is niks nie, lewe niks nie, jy sien nie voels nie, jy hoor niks nie. Dis `n verlate plek en dit gee `n effense verlate gevoel.  Ek kyk na die oostekant en sien sneeubedekte pieke tot op die horison. Dit lyk inderdaad soos strooisuiker pieke. Charly is nou bo en wag vir my. Ek klim tot by hom en glimlag. Dis ongeveer 09:00 op `n pragtige helder Sondagmôre, 3,700m bo die geraas van die wereld. Ek kyk op hemel toe en sê dankie. Charly steek sy hand uit, “Gratuliere!” Ek skud Charly se hand, “Gratuliere!”

Dan kom die ander twee ook aan. Ek haal brood uit en geniet die uitsig. Hier van bo af sien mens die Eiger vanaf `n ander hoek en dit is duidelik sigbaar daar is heelwat maklik roetes om bo uit te kom as die berugte Moordwand.

Nou praat die ander Switserse-duits met mekaar en ek hoor iets van vyf minute. Ek vra vir Charly en hy bevestig dat ons oor vyf minute afgaan. Hy is bang die weer draai en wil nie te lank bly nie, dit kan dinge baie kompliseer. Ek byt `n paar stukke brood af en kou maar terwyl ek regmaak om weer af te gaan. Net soos ons begin, nog bo-op die sneeu piek vang my linker klimyster my broekspyp en ek gaan sit hande viervoet, `n fout wat op `n meer kritieke plek lewensgevaarlik kan wees. Ek staan op en ons klim dieseflde roete af. Dit is tydrowend oor die gevaarlike rotsrif en Charly maak altyd seker die tou kan hom of my vang as een van ons sou val. Dis die veiligste manier maar dit neem ook ekstra tyd. Intussen, onder by die gletser het die paar ure se son reeds die ou sneeu sag gemaak. Toe ons daar uitkom besluit Charly om sonder die klimysters oor die gletser te loop. Met die boonste lagie sneeu wat reeds gesmelt het is die krevasse ook duideliker sigbaar. Sonder handskoene neem ons die yspik in ons hand, maar ek weet as `n reël trek jy handskoene aan vir beskerming. Charly besluit egter daarteen en ek volg sy voorbeeld. Hy kom tot stilstand by `n krevas wat nou duidelik sigbaar geword het en besluit om oor te spring. Ons is natuurlik weer aan mekaar vasgeknoop terwyl ons die gletser oorsteek. Charly spring en aan die oorkant land hy op ys, val en begin afgly teen die gletser. Soos ek geleer is duik ek soos `n wafferse rugbyspeler, val met my gewig op die yspik en stop sy val. My hande is nou yskoud en seer van die sneeu. Ons beide staan op en loop stadig verder. Nou is dit my beurt om oor dieselfde krevas te spring. Hy wag soos ek regmaak vir die sprong, maar ek het duidelik nie uit sy fout geleer nie, ek land op my sitvlak, en begin afgly na onder. Ek stop myself na etlike meters se gly met dieselfde tegniek as tevore. Terwyl ek opstaan voel ek die pyn in my duim en sien die bloed, maar ek kan nie dadelik vasstel hoe ernstig dit is nie. Ek gryp maar sneeu en druk my duim daarin, my hande nou naby vriespunt. Ek is vies vir Charly en vir myself dat ek sy voorbeeld gevolg het om die yspik sonder handskoene te dra terwyl ek van beter weet. Versigtig gaan ons verder tot by die onderste rand van die gletser. In die tussentyd het die ander drie meer en meer switserse duits met mekaar begin praat en ek was minder deel van die gesprekke. Ek neem aan dit het te doen met moegheid en dat dit meer inspanning is om `n ander taal (of dialek) te praat. Sonder enige verdere voorval is ons terug onder by die hut teen ongeveer 14:00. Dit was `n lang dag en ons moet nog terug stap, af deur dieselfde indrukwekkende vallei waarin ons Saterdag opgestap het. `n Halfuur later kom die wind, mis, reën en koue in. Charly was dus reg met sy weervoorspelling. Gelukkig is die pad tot onder duidelik gemerk en nie te gevaarlik nie.

Oppad terug na Zurich met die trein dink ek na oor die naweek. Ten spyte van `n paar dinge is ek baie gelukkig en tevrede. Ek verlang egter terug na Suid-Afrika en wens ek kon die groot maar nederige ervaring met my vriende deel. Intussen begin my gedagtes besig raak met die volgende naweek se klim, maar een ding is seker, vanaand gaan ek eers `n stort en my eie bed waardeer.

Categories: Hiking | 5 Kommentaar

Create a free website or blog at WordPress.com.